Onze Stichting financiert en ondersteunt het Kinderhuis vanaf maart 2011. Vooral de beginjaren werden getekend door ‘beschaafde armoe’. In 2012 is er dankzij een bezoekende donateur een heuse wasmachine aangeschaft. In datzelfde jaar hebben we de stokoude motorfiets kunnen vervangen door een spiksplinternieuwe. Het geval wil dat beide het vijf jaar later begaven en we nieuwe exemplaren moesten kopen, resp. 600 en 2500 dollar. Nu, weer vijf later, hetzelfde liedje: ze zijn totaal uitgediend en kortgeleden hebben we voor vervanging opnieuw een aanzienlijk bedrag neergeteld. Nuttige uitgaven, want alleen al de reële afschrijftermijn wijst op intensief gebruik.

De laatste Nieuwsbrief van een jaar geleden vertelde dat de kinderen vanwege de (eerste) lockdown vastzaten op de compound van het Kinderhuis. Niemand mocht er zonder goedkeuring van de politie in of uit. De kinderen konden niet naar school, maar volgden wel onderwijs online. Daarbij werden ze geholpen door twee vanwege Covid werkloze docenten, een broer van de directrice mevrouw Sopheap en een jonge vrouw die vroeger in het Kinderhuis gezeten had en een jaar eerder was afgestudeerd als lerares Engels. De tuin was gelukkig al ontwikkeld tot een ‘farm’ met veel kippen, groente en fruit.

Vlak na het begin van de Covid-19 bleek dat er nog een tweede epidemie was uitgebroken, Chikungunya, een gevaarlijke bacteriële infectie vergelijkbaar met knokkelkoorts. Ook het Kinderhuis werd niet gespaard. De toch al slecht bekend staande ziekenhuizen waren overvol. Vanuit Nederland hebben we geholpen om tegen hoge kosten zes ernstig zieke kinderen in deze of gene kliniek geplaatst te krijgen. Daar kwam nog bij dat twee jongens met een verregaande ontsteking aan hun bijbal (epididymitis) met spoed in een Thais ziekenhuis behandeld moesten worden. Uiteindelijk zijn al deze kinderen er weer bovenop gekomen. Maar dat gold helaas niet voor Pisey (12) bij wie acute leukemie werd geconstateerd. Reeds enkele weken later overleed zij tot ieders onbeschrijfelijke verdriet.