Het is een uiterst droevig bericht. Eind april hebben we een kind verloren. Het is de twaalfjarige Pisey. Zij is na een kort, hevig ziekbed overleden aan acute leukemie. Pisey was een prachtig, vrolijk, intelligent kind. Haar dood heeft de kinderen, de staf en vooral ook mevrouw Sopheap in diep verdriet gedompeld. Mede door de pandemie kwam de diagnose laat en was er geen behandeling meer mogelijk. Maar waarschijnlijk had Pisey het anders ook niet overleefd.

Nog vlak voor de lockdown en het ‘huisarrest’ is de laatste hand gelegd aan een grote verbouwing van het slaaphuis van de jongens. Het huis stond tot voor kort op 180 cm zichtbare palen en had één grote kamer van 10 bij 6 meter. Daar sliepen dertien jongens. Het huis is totaal omgebouwd. Het staat nu op 250 cm hoge palen: boven drie kamers en beneden, voor de oudste jongens, nog eens twee grote kamers met elk een kleine badkamer. Het is een geweldige uitbreiding van de levenssfeer van de jongens.

In december zijn de twee zussen Vanny en Vanneth na een studie van vier jaar afgestudeerd als docenten Engels aan de Build Bright University in Siem Reap. Voor hen, maar ook voor het kinderhuis, een enorme mijlpaal. Zij woonden al vier jaar zelfstandig in de stad, maar kwamen graag en vaak terug naar het kinderhuis. In februari vonden zij 400 km van Siem Reap een baan op een secondary school. Toen die school in maart vanwege het corona-virus gesloten werd, zijn zij teruggekomen naar het Kinderhuis. Daar begeleiden ze nu het huiswerk van de andere kinderen, maar ze hopen snel weer terug te kunnen naar hun school.

Enkele maanden geleden zijn de bestuursleden van de stichting, Dorenda en Jan, een aantal dagen op bezoek geweest. Het was hun tweede bezoek. Het eerste was vier jaar geleden, kort nadat het kinderhuis naar de nieuwe compound was verhuisd. Nu zagen ze wat er sindsdien is opgebouwd. Het hoofdhuis, de slaaphuizen voor de meisjes en de jongens, het schooltje, de ‘farm’. Ze waren onder de indruk. Het bezoek was erg leuk zowel voor henzelf als voor de kinderen en aan het eind hadden ze de namen van de kinderen vrijwel onder controle.

Dit jaar heerste in heel Zuidoost-Azië dengue fever, bij ons bekend als knokkelkoorts. Dengue is in Cambodja altijd virulent, maar nu ging het om een grootschalige uitbraak, net als in andere straatarme landen als Bangladesh en de Philipijnen. Ook in Siem Reap lagen de ziekenhuizen vol met (vooral) kinderen en ook de kinderen in het Kinderhuis ontkwamen er niet aan. Het ene na het andere kind ging voor de bijl. De stafleden waren er steeds op tijd bij, zodat de kinderen na een paar dagen ziekenhuis weer naar huis mochten – mét infuus, want dan kwamen er weer bedden vrij voor nieuwe patiëntjes. Alleen al in de directe omgeving van het Kinderhuis stierven vijf kinderen omdat de veelal ongeletterde ouders er te laat bij waren.